
چرا عشق در این اندازه در ادبیات ایران و جهان بلکه در روح انسان گسترش یافته است؟در عشق چه گوهری نهفته است که آدمی؛ خلیفة خداوند را غرق کرده است؟و بسیاری چراهای دیگر....عشق تنها روزنه ای است که آدمی ؛ این غریب سرای سپنج را به وطن فراموش شده اش پیوند می دهد.عشق انسان را از خود بی خود می کند؛ به فنای خواسته ها، اندیشه ها و باورها می رساند.آنچه در سر راه جان؛ به دروغ خودنمایی می کند را می سوزاند.و نو...
ادامه مطلب