در فنای عارفانه که کعبه مقصود عارفان و سالکان است،می گوییم سرآغاز این فنا و احرام این کعبه ؛تیستی است.اگر از خود و خواسته ها و افکار و اندیشه ها نیست شدی به او نمی رسی او را کشف می کنی چون دوست همه جا هست و منتظر هم هست.
در نماز هم ؛در تسبیحات اربعه این نگفتنی زیبا (فنا) را به گونه ای دیگر می بینیم. ابتدا سخن از اسم سبحان و پاک بودن خداوند از بدی ها و نقصهاست و بعد با اسم الحمد لله یعنی این که همه خوبیها و زیباییها و کمالها از اوست، ادامه پیدا می کند و تکمیل می شود.
نحست خداوند از زشتی ها پیراسته لست و پس از آن به زیباییها آراسته. این یک پیام هست ؛آدمی روح خداست او می تواند چنین باشد.
نکته:تسبیحات وارد شده از وجود گهربار فاطمه "س" برای بعد از نمازها دقیقا عکس این تسبیحات نماز هست.یعنی وقتی از معراج نماز برگشته ای به این ترتیب به دنیای قبل از معراج بر می گردی. https://telegram.me/joinchat/BqQNpj0hdIWcQlpqhctzoA