آیه 110 سوره نساء:
هر کس بدی انجام دهد یا به خویش ستم کند ؛پس از آن از خداوند طلب بخشش کند،خداوند را با اسم بخشنده و مهربان می یابد.
چگونگی پیوند ما و خداوند:
در این آیه الله اسم مخصوص ذات آورده شده است .انسان شائق به غفران خداوند الله را می یابد اما در اسم غقور و رحیم (ذات خداوند بر ما ممنوع است )و ما هر لحظه اسمی از او را می یابیم گاهی به اسم رازق گاهی به اسم سمیع یا بصیر و .... شوق ما راهنمای ما به سمت اسماء خداوند است.و اگر در تاریکیها فرو رفتیم به سمت اسمائی مانند مضل (گمراه کننده) منتقم و معذب و ... پیش خواهیم رفت.
آیه 136 سوره نساء
ای کسانی که ایمان آوردهاید، ایمان آورید به خدا و رسول او و کتابی که به رسول خود فرستاده و کتابی که پیش از او فرستاده (تورات و انجیل)
در ایمان مجددخیلی بحث شده است.(ایمان سطحی و عمیق مراد دانسته شده است )
می توان گفت که ایمان دارای مراتبی چون مراتب نور است و می توان به درجات ژرفتر آن رسید.اما خود ایمان چیست ؟آیا در مقابل عقل نیست؟به راستی ایمان همان عشق نیست؟درست است، چون و چرا کردن کار عقل است و مخالف ایمان.(شاید بتوان ایمان را به انداختن خویش از پرتگاهی تشبیه کرد با اعتماد به فرمان برای انداختن خویش،یعنی یک نوع شجاعت و هیجان نیز در ایمان وجود دارد.)
دیدگاه صحیح:بستر ایمان را عقل تعیین می کند .این که به چه چیز باید ایمان آورد اما خود ایمان از عقل جدا می شود و به عشق می پیوندد.در این جدا شدن تا فانی شدن در خداوند فاصله های زیادی است.
@arameshsahafian
برچسب:
نویسنده: آریا محمدپور